De doordraaier...

Soms heb ik het met een nieuwe plaat, soms met een album wat al jaren in de muziekverzameling huist. De ene keer een "eureka" de andere keer een "déjà vu". De schijf is haast niet meer uit de CD lade te branden of van de draaitafel te snijden…. De muziek heeft me (weer) zo in de greep dat ik deze muziek een wat overdreven, meestal tijdelijke, voortrekkersrol geeft. En deze muziek vind je hier, op deze bladzij. Het kan dus variëren van oud naar nieuw… Deze keer een album dat ik al 10 jaar waardeer. Maar ik zag vorige maand op het Duitse vinyl-records dat de vinyluitvoering er ook nog was. Hé, dat was een buitenkansje. Ik wilde toch nog een ander vinylalbum bestellen, kwam dus goed uit. De plaat in kwestie is het Genesis album "We can't dance".

De studio album zwanenzang van Genesis met Phil Collins nog als voorman. En volgens mij wisten ze dat toen al. Het werd een plaat vol uitstekende muziek. Het lijkt of ze nog één keer alles uit de kast wilden trekken. Bijna 5 kwartier lang blijft het boeien. Er staan weer van die lekkere klassieke lange Genesis stukken op zoals "Drive the last spike" en het mooie "Fading lights". Het slotstuk op de plaat.
Deze plaat van Genesis is wat "Abbey road" was voor de Beatles. Ook een album van een kwaliteit wat niemand destijds meer verwacht had. Een waar afscheid.

Als Genesis liefhebber sinds hun derde album uit 1972: "Foxtrot", ben ik deze groep altijd blijven volgen. Uiteraard mee getreurd toen Peter Gabriel het in '75 voor gezien hield. Na de "Lamb" tour. Maar Phil Collins bleek een adequaat vervanger, en hanteerde naast zijn drumkit nu ook de zangmicrofoon. Twee prachtalbums volgden: "A trick of the tail" en "Wind and wuthering". Die vind je nog wel op een andere plek op deze muziekpagina's.
Toen gaf geluidsbepalend gitarist Steve Hackett er de brui aan. Een aderlating met grote gevolgen. De Genesis sound werd compacter en, ik geef het toe, minder boeiend. Na een wat grijzige periode kwam plots deze "doordraaier" in 1992. Ik was er direct erg mee in de nopjes en heb de plaat regelmatig gedraaid de laatste 10 jaar. Maar nu, met dit dubbel vinyl album in huis, schalt de muziek als niet eerder weer uit de speakers. De CD klinkt al bovenmodaal, maar op vinyl leeft het nog meer. Deze blijft nog wel even, schat ik voorzichtig in…

De overgebleven Genesis leden Rutherford en Banks hebben het nog wel weer geprobeerd met een nieuwe zanger: Calling all stations", maar de magie was weg. Over en uit. Het wachten is nu op een reünie met Collins, Hackett en Gabriel… Ik verwacht dat nog wel.

Genesis sites:

http://www.genesis-music.com/