Triode Dick's Page
De grote kleine stuurbuizentest
Triode Dick's favoriete stuurbuisjes
Update:12-3-2002
Deel 3(vervolg)

 

Dumont 1G4 GT: Een regelrechte verrassing! Deze nog steeds niet door het grote publiek ontdekte DHT. Trekt maar 50 mA. bij 1.4 Volt. Maar een zeer volwaardige triode met octalvoet. Net wat minder briljant dan de 30 en 226. Maar toch een regelrechte aanrader. En goed en (nog) goedkoop te verkrijgen. Gebruik hem nou niet met een trafo, choke of weerstand als belasting. Nee, deze buis voelt zich als een vis in het water in een Mu-stage. Het is door het lage energieverbruik ook geen zware stroomleverancier. Maar goed gebruikt worden alle latere minibuisjes royaal overtroffen. 90 Punten.

 

 

Thermion 415: Hier heb ik een dubbel gevoel over. De DHT geeft een wat dun geluid, maar zeker niet slecht. Ruimte en plaatsing zijn prima. Maar o wat is het ding microfonisch. Elke klik met de volumeregelaar geeft een duidelijke "plinggggg". Een platenspeler is 10 keer ongevoeliger! Na een tijdje wordt het ondraaglijk. Mochten er ook niet microfonische exemplaren zijn, dan heb je een mooie buis. Maar niet in de toestand waar mijn testpaar zich in bevindt. 90 punten voor de muziek. 40 punten voor de rest. Hier is niet mee te leven.

 

 

RCA 12SX7: Een tip van de bovenste plank! Een afleiding van de 6SN7. Maar deze dubbeltriode kan ook op een hele lage voedingspanning draaien. Mijn "General Electric Essential Chararacteristics" boek geeft zelfs een instelling voor 26,5 Volt! De maximale spanning is 300 Volt. Maar de muzikale kwaliteit ontstijgt veel 6SN7 types behoorlijk. Een mooie klankbalans. Voldoende ruimtelijk en schoon. Gewoon een heel fijn buisje. De 12SX7 krijgt van mij een verdiende 86 punten.

 

 

 

GE 6SN7GTB: Als je een simpele eindversterker wilt bouwen met een enkele stuurbuis, in SRPP, en uiteraard single ended. Een 300B b.v. Dan is deze buis goed op zijn plaats. Ik heb er, erg tevreden, lang mee gedraaid. De buis heeft veel "drive". Kracht. Is niet de subtielste, maar heeft toch klasse. Een prima buis. Maar de verkrijgbaarheid wordt met het jaar slechter. Ik heb zelf een aantal, en die zijn niet te koop. Dat zegt toch voldoende..... De veel beter verkrijgbare 6SN7GTA uit de jaren 80 productie klinkt duidelijk minder volbloedig. Is zelfs een beetje aan de (te) felle kant. Kijk dan liever één buisje hierboven, mucho betere buis. De GE6SN7GTB krijgt 83 punten.

 

RCA 5692: Het elektrische equivalent van de 6SN7GTB. Maar veel steviger nog van bouw. Dit is gemaakt voor zwaar militair gebruik. Maar de audiokwaliteit is ook niet mis. Zowel in een 6SN7 lijntrap en als driver voor een 300B doet deze jongen het voortreffelijk. Het middengebied heeft meer finesse dan de GE hierboven. Ik vind dit een erg mooi buisje in zijn soort. Maar o wat zeldzaam en prijzig. Daar staat een enorme levensduur tegenover. 88 punten.

 

 

Sylvania 5691: Het elektrische equivalent van een 6SL7. In een phonotrap is dit een erg goede keuze. Meer vlees en bloed dan de gemiddelde 6SL7 en mooi stil. Ik heb deze buis ook veel in een SRPP trap gebruikt. Wat niet verkeerd ging. Maar een bootsweerstand er bij, zodat je een mu-follower krijgt, is een mooiere optie. In een mu-stage voor een eindbuis bloeit de buis ook mooi. Het is geen buisje waar je een hoge stroom uit moet vragen. Dan gaat de subtiele weergave verloren. Zoals ik al zei, in een RIAA trap een succesvolle buis. Goed toegepast geef ik
88 punten.

 

Sovtec 6SN7: De slechtste SN7 die ik ooit heb beluisterd. Een platte metalige weergave zonder enig inspiratie. Ik vraag me af of dit wel een echte 6SN7 is. Waarschijnlijk een herstempelde Rus die toevallig dezelfde elektrische eigenschappen heeft. Je ziet ze veel in nieuwe fabrieksversterkers. De eerste flinke upgrade daarvan bestaat uit het uit de buishouder rukken van deze rommel en een USA type er voor in de plaats te zetten. 60 punten.

 

 

 

Philips ECC82: Deze dubbeltriode wordt veel toegepast. Terecht? Ik denk het niet. De elektrische eigenschappen liggen dicht bij die van de 6SN7. En dat zijn de enige overeenkomsten. Ik vind het een saaie rotbuis. Of je zonder zout en peper een karbonaadje bakt. Mijn advies: links laten liggen. Verder wil ik er geen woorden aan besteden. Een schamele 65 punten krijgt hij.

 

 

 

 



Mullard CV4004 (equivalent van de ECC83): Het bekendste buistype ter wereld. De ECC83. Werd met miljoenen geproduceerd. De kwaliteit varieert van matig tot prima. De USA made12AX7 is equivalent, maar vind ik de Amerikanen hier minder dan de Europeanen. Deze Mullard "box anode" hoort bij de beste. Maar ook Philips en Telefunken zijn oké. Maar belachelijk duur. De nieuwe Sovtec schijnt goed te zijn, maar ik heb er nog geen ervaring mee opgedaan. In een lijntrap of zelfs als driver toegepast krijg je het typische wat donkere, verbloemende en wat lome klassieke buizengeluid. Maar in mijn Phonotrap met de CV4004, voelt het buisje zich prima op zijn plaats. Hier hoeft de buis ook niet echt laat werken. Het is moeilijk om een absoluut aantal punten toe te kennen. De CV4004 in mijn "Scratch", in SRPP configuratie, doet het toch erg fraai. Terwijl andere ECC83's dat niveau niet helemaal halen. 85 punten.

Amperex Bugle boy ECC88: Vandaag de dag de meest gebruikte dubbeltriode in commerciële ontwerpen. En mijns inzien ook de meest overschatte buis. Andere typenummers, maar ongeveer dezelfde inhoud: 6DJ8, 6922. Deze triode is ontwikkeld voor hoogfrequent gebruik. Maar bleek ook voor audio bruikbaar. De klankbalans is wat hard. (oneven harmonischen?) Niet echt ruimtelijk, niet open en niet schoon. Beetje mediocre triode. Ik zeg het nog maar eens, er zijn zo veel betere. En zeker veel voordeliger. De vraagprijzen zijn volslagen idioot. Wil je persé toch een ECC88, zoek dan de oudere Amperex, Telefunken op Philips. 75 punten.

 

 

Stuurbuizentest deel 1: Inleiding....
Stuurbuizentest deel 2: Alle buizen op rijtje....
Stuurbuizentest deel 3: Alle buizen op rijtje.... (vervolg)
   
Home Beginpagina van Triode Dick's Page