De eerste zaterdag in november pakte ik de auto in. Twee versterkers, The General met RCA245, meerdere AVVT triodes en de nieuwe OB300BA. Met de laatste was ik nog tot de vorige dag bezig geweest. Het resultaat was prima maar toch bleef ik een ongemakkelijk gevoel houden. In mijn achterhoofd bleef het wat drammerig dreunen dat het eind er nog niet was op muziekkwaliteit. En het moest niet bromvrij zijn, maar BROMVRIJ. Die rotluidsprekers van Frits hebben immers maar liefs een gevoeligheid van 104dB/m. Wat als een vergrootglas op elk hummetje of ruisje werkt. Maken van elke ruismug een stormolifant! Een dag later bleek dat ik veel te neurotisch bezig was geweest. Ook de General met AC op de filaments bleek geen probleem te geven, zucht.... waar ook de luisterafstand van een meter of 6 natuurlijk niet nadelig was natuurlijk. Maar ik ben met de OB300 toch weer met de 76 aan de slag gegaan. Ik had mijn oude geliefde wel heel snel bij het grof vuil gezet voor de mooie 30. En met de oude 76 heb ik het geluk nu ook weer gevonden. Ik vind dat de OB300 nu echt die muziek produceert die ik voor oren had. En deze versterker voldoet aan het gestelde uitgangspunt dat het met goed te verkrijgen componenten is te bouwen. En dat het een probleemloze muziekdoorgever moet zijn. De voorkeur voor de 30 of de 76 moet maar door de bouwer worden bepaald, het is lood om oudijzer..... beide top.
Aangekomen in Loosdrecht werd ik door Frits verwelkomt met een lekkere bak koffie. De luisterruimte geeft direct een heel prettig gevoel. Veel oude klassieke juweeljes staan er uitgestald. Ook een aantal legendarische studiorecorders. Het is behalve luisterruimte dus ook nog een audiomuseum. De ruimte is groot maar mooi gedempt. En niet té opgeruimd, beetje rommelig zelfs. Gezellig, zo als wij Nederlanders zeggen. De jongens die dit bezoek hadden geregeld, Jitze en Willem waren ook al aanwezig. Ook die kende ik alleen virtueel. Een leuke kennismaking dus. De eerste bleek later een heel bizarre muzieksmaak te hebben. Willem is meer als ik, een nuchtere hobbyist en muziekliefhebber. Frits is een heel bevlogen muziekliefhebber die als een blok achter zijn Klipsch luidsprekers staat. Er zijn geen betere..., eh, nou ja volgens Frits dan. En zo hoort het, de man gelooft in zijn producten. Al bijna 25 jaar. En kent alle ins en outs van deze klassiekers. Dat bleek al bij de eerste muziektonen. "Er klopt iets niet", zei Frits. Ik hoorde niks wat niet klopte. Hij ging met zijn hoofd de luidspreker in. Wat bleek, de grote Klipschhorn's hadden bij een muziekzaak gestaan. Daar was de soldeerbout opgewarmd om er eens flink in te "modificeren". Frits en Jitze waren al bezig geweest om alles weer in originele staat terug te brengen, maar er mankeerde nog wat aan de filters. Er werd die dag dus verder geluisterd op de één na grootste Klipsch: La Scala. En dat was niet echt een plaag. Na een paar plaatjes zei ik dat dit de eerste hoorns waren, die ik ooit gehoord had, die zo weinig "hoornachtig" klonken. Oftewel, het geluid misten dat ik ken van zo vele andere hoorns. En wat ik kan missen als kiespijn! Nee, de La Scala's klinken zeer harmonisch, krachtig, behoorlijk neutraal, en heel ruimtelijk. Horen zonder meer bij de mooiste die ik ken. Frits dacht nog dat de cd-speler mijn eindbakken niet optimaal uitstuurden, die zijn ook niet echt gevoelig. Er werd een aanwezige voorversterker van Audio Research tussen geschakeld. Het middel bleek erger dan de kwaal. De AR was een transissstorbak en stak dat feilen niet onder stoelen, Frits heeft lekkere staan, of banken. Weg was de mooie ruimte. Het typische solid state karakter. Weg ermee!
